‘Kunst zonder hart is een kunstje. Een kunstje is een kunst. Kunst is dus blijkbaar een kunstje met een hart.’
De Onzichtbare Acteur BOEK I
[Liedje Fantasticks]
Pari (Lex) Schoorel, Acteur, Zanger, Componist, Schrijver, Reiziger en Osho lover,
‘Een kind van de Muze.’
Muziek kan alleen ontstaan uit stilte en moet terugkeren naar stilte.
Stilte is de bedding van de muziek – als een rivierbedding.
De meest wezenlijke betekenis van muziek is ons bewust te maken van deze stilte, van stilte.
Stilte is het diepste wezen van ons bestaan, onze bedding, als een rivierbedding.
De stilte is er altijd – ook wanneer de muziek er is.
Pari
Krantenknipsels uit zijn Theatertijd.
Toen ik over ging naar klas twee zei Binne Groenier (directeur toneelschool Arnhem- Onzichtbare Acteur BOEK I): ik weet niet of je een acteur bent, maar je bent zeker een kind van de muze. Zoiets vergeet je dus niet.’
Met (vanaf links): o.a Pari (Lex) Schoorel, Bob de Lange, Pim Dikkers, Julien Schoenaerts, Gerard de Groot, Ton van Duinhoven, Han Bentz van de Berg, Philippe la Chapelle, Paul Meyer.
Regie (vooraan op de rug gezien): John van de Rest.
…moesten ze worden uitgevonden.
het laatste loverbos
Regisseren o.a De Dwergen (Vrije productie – Pinter) Tableau de la Troupe (Sater), Antigone (toneelgroep ARS)
Voor de kleintjes
“Na Vrouwtje Bezemsteel speelde ik één seizoen de titelrol in een andere jeugdserie voor de TV: Labberdibbus. Deze figuur was een 
professor/uitvinder met een sikje. Door zijn uitvindingen kwam hij in allerlei vreemde landen terecht. Leuk was, dat ik door deze serie met veel verschillende acteurs en actrices kon werken. Nu weet niemand meer dat die serie er ooit geweest is, heb ik gemerkt.”
‘Als ik had kunnen paardrijden had ik Floris gespeeld in de gelijknamige serie, geregisseerd door Paul Verhoeven (Paul zei mij dat letterlijk bij een soort auditiegesprek). Nu werd het een kleinere rol en ging Floris naar Rutger Hauer, die ik al had geregisseerd bij de Noorder Compagnie in Drachten. Het schermen kwam me goed van pas. Ook in Romeo en Julia had ik al moeten schermen (met Cor Stedelinck), nu was Hans Kemna mijn opponent. Nou ja, schermen… ‘t Waren van die grote ontilbare zwaarden. Hoogst komisch. Ida stond of zat toe te kijken, als de een of andere adellijke dame, samen met Diana Dobbelman. Blijkbaar was ik over mijn Grote Liefdesverdriet heen m.b.t. Ida, die mij tijdens de opnames van Twee Druppels definitief had ingeruild voor Jopie Walhain, van wie ze op de toneelschool al les had.’ (De Onzichtbare Acteur BOEK I)
Schrijven, Kijken, Luisteren, Schilderen
“Alles wat ik doe is het laatste wat ik doe. Ieder lied dat ik schrijf is het laatste lied. Toen ik ruim dertig jaar geleden een eerste poging deed tot het schrijven van een compositie, wist ik niet dat ik in januari 2004 mijn ongeveer honderdste lied zou voltooien. En maar goed ook. De gedachte alleen al zou een dermate grote druk op mijn schouders gelegd hebben, dat ik zelfs die eerste compositie niet tot een goed einde gebracht zou hebben.
De vraag: Ben ik nu bereid om te sterven? of meer nog de vraag: Waarom niet? leidt al snel naar de vraag: Waarom leef ik? Ik zal niet de enige zijn die zich deze laatste vraag dikwijls stelt. De Onzichtbare Acteur – BOEK I en het vervolg dat nu ontstaat tonen aan dat ik bezig ben mijn leven te overzien. Ik denk dat dit een logisch bijverschijnsel is van het ouder worden.” (De Onzichtbare Acteur BOEK II)
Het aardige van sommige vormen van kunst is dat men iets nalaat. Ik ben dolblij dat ik zo nu en dan nog kan kijken naar de films van Laurel en Hardy, of naar een schilderij van Van Gogh of dat ik kan luisteren naar de goddelijk menselijke stem van Herman Prey in een lied van Schubert. Of dat ik kan vertoeven in een mooi oud gebouw.
Heksenliefde
Een kindermusical voor opgroeiende kinderen. Tekst, Muziek en Regie Pari Schoorel.
-scene van de aardman Grol en de watergeest Golf nadat ze Prinses Liflaf betoverd hebben met een verliefdheidsspreuk.
Golf dook op uit de nevel en kwam bij Grol zitten. ‘Is alles goed gegaan Golf?’ vroeg Grol. Golf knikte en zei: ‘Prinses Liflaf is verliefd.’
-‘Als een klaproos in de middagzon?’
-‘Verliefd als een orchidee bij volle maan.’
-‘Als een kruisspin op een viersprong?’
-‘Verliefd als een kikker, plons in het water.’ Grol knikte ook en zei zacht:
‘Mooi, mooi, wij regelen dat mooi. Toen Liflaf jou in de ogen keek kreeg Gril de koorts van hooi, ze nieste als een espenblad bij noord,-noordoosten wind, heks Gril verloor bij toverslag de macht over dat kind.’
(gespeeld door een klein jeugdtheatergezelschap in 1996- A’dam) foto: Aardman Grol: Marian, Heks: Pari.
‘De Koning die Niet Dood Kon’
door Pari Schoorel, zomer 1990.
Een toneelstuk voor alle leeftijden, over het afsluiten van het verleden en ruimte maken voor een nieuw begin. Onderstaand volgt een deel uit de scene van de hofnar bij het sterfbed van de oude koning.
Scène 6. De slaapkamer van de koning. De koning ligt op het bed. Er wordt geklopt. Stem Hofnar: Majesteit... (stilte) Majesteit... een kopje thee. De koning reageert niet. Langzaam gaat de deur open. De hofnar staat in de deuropening, wat onhandig met het kopje thee. Nar: Majesteit... Stilte. Hij komt een paar passen de kamer in, laat de deur open, er van uitgaand dat hij snel weer zal verdwijnen. Het is al laat. Wij dachten... es kijken of ‘t wel goed gaat met uwe majesteit. U slaapt nooit zo lang. Stilte. De hofnar begint een beetje ongerust te worden, maar hij wil dat zichzelf nog niet toegeven. Ik zet de thee hier neer, dan kunt u het zelf pakken. Hij zet de thee op een nachtkastje o.i.d. Nog iets wat u wenst? Stilte. Hij sluit de deur. Nu buigt de hofnar zich een beetje over de roerloze koning heen. Voorzichtig, respectvol en nog niet te dichtbij. Dan staat hij weer rechtop, naast het bed. Zegt zacht: Wat bent u stil... Heel voorzichtig legt de hofnar nu de buitenkant van z’n hand tegen de wang van de koning. Meteen trekt hij z’n hand weer terug. Hij zegt zacht: Koud... (Hij doet een pas achteruit. Zegt zacht:) U bent dood... Hij gaat zitten op een stoel. Kijkt naar de dode koning. Zegt zacht: U wist het. Daarom wilde u niet met ons ontbijten, u wist het. (kleine stilte) Ik bracht u naar uw kamer en u zei: Wat ken ik je toch goed, nar! Ik vroeg: Hoezo, majesteit? U zei: Je loopt achter me, er is alleen het licht van een kaars, en ik hoor aan je voetstappen dat je verdrietig bent, nar. Ik zei: Ik ben me dat niet bewust, majesteit. U antwoordde: Nee, vreemd is dat. Soms komt dat pas later. Dat je je eigen gevoel bewust wordt. Dus je weet ook niet waaròm je verdrietig bent? Nee, majesteit... We liepen de gangen door, de trappen op. De geluiden in het paleis werden steeds zachter. Alleen het kraken van de houten treden onder onze voeten. Iedere trede heeft z’n eigen gekraak. En ja, van buiten zo nu en dan ‘t lachen van de naar huis vertrekkende vrienden van Ada, vrolijk, na het feest. Ik luisterde naar mijn voetstappen en u had gelijk. Ik hoorde het nu ook. Ze waren verdrietig. Het geluid van mijn voetstappen was verdrietig. Ja. Ik weet het nu. Alsof mijn benen me naar een zinloze plek brachten. We kwamen bij de deur van uw kamer. U draaide zich naar mij om en u keek mij aan. De kaars verlichtte onze gezichten. Een helder licht, zo van dichtbij. Ik ken uw gezicht zo goed. En dat was wat u zei. U zei: Ik ken je gezicht zo goed, nar. Ik ant¬woordde: Na zoveel jaren word je een beetje elkaar. Dat denk ik soms. Wanneer ik uwe majesteit zie kijken, soms, dan denk ik: daar sta ik, daar kijk ik. U glimlachte. U zei: je hoeft niet verdrietig te zijn. Ik zei: U ook niet, majesteit. Waarom zei ik dat? U lachte. Toen opende u de deur en u zei: Ik ben waar ik wezen moet. Ik zei: U heeft niets meer nodig. Hoe vaak heb ik u dat niet gevraagd: heeft u nog iets nodig, majesteit? En nu vroeg ik het niet - ik zei het: u heeft niets meer nodig. U lachte al weer en u zei: Zie je wel, je weet alles! Slaap maar lang, nar. (een stilte) Ik wist het niet. Ik weet niet alles. Ik wist niet dat u weg zou gaan. Misschien maar goed ook. U wilde liever alleen zijn. U kon ‘t wel alleen af. (Hij kijkt naar de koning.) U hebt het goed gedaan. Een stilte. Hij staat op en pakt het theekopje weer op. Ik neem ‘t maar weer mee. Ik moet ‘t ze vertellen. Misschien is Ada er al. Wat zal ze schrikken. Of niet... Heeft u het haar verteld, gisteren? U had een geheim met haar, dat is zeker... Een stilte. De nar huilt bijna onmerkbaar. Wie moet ik nu nog laten lachen? (een stilte) Ik zal goed luisteren. Als ik de trap afga. Wat mijn voetstappen zeggen. Of ik kan horen of ik verdrietig ben. Majesteit... Hij opent zacht de deur en verdwijnt met het kopje thee. Einde IV - 6
‘ik ben van mening dat de scènes uit De Koning minstens even veel over mij zeggen als de rest van de tekst in dit boek. Slechts weinigen zullen zich dat beseffen, zo heb ik ondervonden.’
Een aantal scenes uit de ‘Koning die niet dood kon’ zijn opgenomen in ‘De Onzichtbare Acteur BOEK I’.
De liefde voor het Nederlandse lied bewoog Pari om een aantal van de prachtige Nederlandse gedichten op muziek te zetten. Hieronder een demo opname van ‘Zwerversliefde’ van Roland Holst.
[geluidsfragment Zwerversliefde – gedicht: R. Holst, compositie Pari Schoorel.]
ZWERVERSLIEFDE – A. Roland Holst
Laten wij zacht zijn voor elkander, kind –
want o, de maatlooze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie’ in de oude wind.
O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
het trotsche hooge woord van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder den wind in hulpeloos verdriet.
Wij zijn maar als de blaren in den wind
ritselend langs de zoom van oude wouden,
en alles is onzeker, en hoe zouden
wij weten wat alleen de wind weet, kind –
En laten wij omdat wij eenzaam zijn
nu onze hoofden bij elkander neigen,
en wijl wij same’ in ‘t oude waaien zwijgen
binnen één laatste droom gemeenzaam zijn.
Veel liefde ging verloren in den wind,
en wat de wind wil zullen wij nooit weten;
en daarom – voor we elkander weer vergeten –
laten wij zacht zijn voor elkander, kind.
Muziek: Pari Alexander Schoorel
(Uit opus 99. ©)
En een compositie op het gedicht Mozart van Martinus Nijhof:
[geluidsfragment – Mozart – door Martinus Nijhof]
TV series
Armoede
Duel in de Diepte
Doekjes, Stillevens, portretten
Pari (Lex) Schoorel 